Hoe het tot 125kg is kunnen komen

Vroeger, toen ik nog klein en jong was, was ik zo’n spring-in-het-veld. Met mijn donkerblonde haren en bruingroene ogen veroverde ik meteen alle harten. Ik had vele vriendjes en vriendinnetjes en voelde me nooit alleen.

Toen ik 6 à 7 jaar was, zwom ik minstens 5 uur per week, en op zondagen had ik competitie. Als ik tussenin nog wat tijd over had, ging ik ook nog eens wat voetballen. Als kind kon ik niet stilzitten, ik had tonnen energie!
Op familiefeesten ging ik met de stoere broers en neefjes mee in het bos spelen. We gingen dan in de bomen klimmen, boomhutten maken en verstoppertje spelen tussen de hoge varens.
Geen haar aan mijn hoofd dat er aan dacht hoe hard het leven zou kunnen worden.

Toen ik ongeveer 8 jaar was, kwam de eerste zware tegenslag. Deze tegenslag heeft mij deels gemaakt tot wie ik nu ben.
Zo jong als ik was, is mijn buurman mij beginnen te misbruiken. Seksueel. Jarenlang.
Ik wist niet wat ik moest doen. Als ik iets zou zeggen tegen mama of papa, zou hij erg boos worden. En als ik niet naar zijn thuis kwam als hij me riep, dan zou hij ook boos worden. Hij zou mij dan pijn gaan doen. En als ik niet luisterde naar hem, zou hij zeggen tegen mama en papa dat ik stout was geweest en gestraft moest worden. Ik zweeg dus tegen iedereen thuis.

Mijn schoolresultaten werden slecht, want ik kon mij niet meer concentreren. Diep vanbinnen wist ik dat wat hij bij me deed, niet oké was. Maar ik hield mijn lippen stijf. Ik wou niet dat hij me nog meer pijn ging bezorgen. Of nog erger, zeggen tegen mama en papa dat ik stout ben en straf moest krijgen.
Het enige dat ik nog fijn vond, was gaan zwemmen. Ik ging meer zwemmen, zwom meer wedstrijden en won ook erg veel.
Ik was trots op mezelf als het over mijn zwemprestaties ging. Er was maar één iemand trotser dan mezelf, en dat was mijn opa. Hij bloeide helemaal open als ik weer eens won. Hij was toch zo trots op mij, zijn enige kleindochter.

Rond mijn 10 jaar heb ik alles in verband met mijn buurman uit de doeken gedaan. Ik heb alles opgebiecht aan mijn ouders. Ik kon dit grote geheim niet meer alleen dragen. Ik dacht hiermee dat alles opgelost zou zijn. Integendeel.
Er kwam een rechtszaak. Ik moest wekelijks praten met de plaatselijke rechercheur. Maar ik wou er eigenlijk niet meer over praten. Ik wou er zelfs niet meer aan denken. Uiteindelijk is de zaak geseponeerd wegens te weinig bewijzen.
Rond diezelfde periode kregen we te horen dat opa ziek was, ze hadden plekjes in zijn longen gezien. Na verder onderzoek kregen we datgene te horen wat eigenlijk niemand wilt horen. Longkanker.
Opa ging voor de behandeling, ook al was het erg zwaar en intensief.
Ik zag mijn sterke en fitte opa zwakker worden naarmate de tijd verstreek.Op 7 januari 2002, toen ik 11 jaar was, is mijn grootvader gestorven. Zelfs nu, krijg ik nog tranen in mijn ogen. Hij was mijn held. Ik keek zo naar hem op.
Het was zo een groot verlies en verdriet in mijn leven, dat ik een tijdje niet naar school kon gaan. Ik ging zelfs niet meer zwemmen.

Rond mijn 13 jaar besloten mijn ouders dat ze gingen scheiden. Tegenslag na tegenslag bouwde zich op in mijn kort bestaan. Ik stopte met alles, behalve school. Maar zelfs dat deed ik met grote tegenzin.

Ik ging van 8 uur sport per week, naar geen sport. Ik begon meer en meer te snoepen. Ik wou niet meer normaal gebouwd zijn. Ik wou niet aantrekkelijk zijn.
Waarom zou ik aandacht willen van mannen? Die doen je toch alleen maar pijn, zowel lichamelijk als psychisch.
Ik begon te (vr)eten. Ik deed af en toe iets van sport, omdat mijn mama het wou. Ik ging van normaal gebouwd naar moddervet.
En geloof me of niet, ik was eindelijk terug wat gelukkig! Zolang ik kon eten wat ik wou, was ik blij!
Mijn gewicht bleef stijgen. Tot ik die 3 cijfers bereikte op de weegschaal. 100kg.
Pfoe, 100kg?! Dit vond ik zelf toch wel erg veel en ik begon me zorgen te maken over mijn gezondheid.
Ik besloot om mij op de wachtlijst te zetten van het Zeepreventorium in De Haan.
Nog geen 2 jaar later, mocht ik daar een jaartje gaan verblijven. Met succes! Ik ging van 99kg naar 63kg! En dit enkel met diëten en sporten! Ik was zo trots op mezelf! Ik voelde me terug fit en gezond! Maar ik voelde me ook terug ‘aantrekkelijk’. Ik was sexy! Ik kreeg aandacht van mannen. Dat wou ik niet!
Dus ik begon terug te eten. Ik ging nog wel elke dag fitnessen om mijn conditie te behouden. Ik bereikte al snel 75kg.
Ik voelde me goed! Ik ging regelmatig met vriendinnen weg en leerde op eigen tempo ‘liefde’ ontdekken. Ik leerde een jongen kennen en begon hiermee na lang wikken en wegen een relatie.

Maar jammer genoeg liep ook dit fout. In deze relatie raakte ik mezelf kwijt.
In het begin zag ik die ‘signalen’ nog niet. Maar na enkele maanden wist ik al snel hoe hij echt was.
Ik had geen eigen mening meer, of er was ruzie. Ik moest maar eens iets vragen wat ik graag wou, of er was ruzie. Ik wou eens iets doen met vriendinnen, en er was ruzie. We hadden altijd ruzie. Maar verlaten? Dat kon ik niet. Naar wie moest ik gaan? Na 1,5 jaar bij hem te zijn, had ik niemand meer.
Na bijna 3 jaar samen te zijn, heb ik hem uiteindelijk toch de deur weten te wijzen. Dit was zo moeilijk voor mij! Maar uiteindelijk was het zeker de beste keuze!

En meteen stonden er al vrienden klaar voor me! Sommigen zelfs waarvan ik dacht nooit meer iets te horen. Ik was zo blij en opgelucht! Ze waren mij niet vergeten.
Na al die moeilijke jaren bij hem, was mijn gewicht ondertussen gestegen tot 90kg. Ik besloot om hieraan wat te doen.
Ik zat ondertussen op kot, dus ik besloot om altijd met de fiets naar de winkels e.d. te gaan. Ik ging gezonder koken en dronk bijna geen frisdrank meer. Daarentegen ging ik vaker naar studentenfeestjes (met de nodige alcohol) en kon terug even wat genieten van het leven. Ik bleef rond de 85-90kg hangen, maar ik voelde me goed!
Ik besloot om pas na mijn studie terug een relatie te beginnen.

Na 3 maanden leerde ik echter iemand kennen. Het klikte meteen tussen ons. En met elk afspraakje, merkte ik dat ik toch zenuwachtig was om hem te zien. Elk afspraakje kusten we. En elke keer voelde ik me helemaal warm worden!
Na een paar afspraakjes besloten we om ‘ons’ te proberen.

Nu, bijna 2,5 jaar verder, ben ik nog steeds samen met hem. En hebben we hebben een pracht van een zoontje!
Mede door het studentenleven en de zwangerschap zit ik momenteel met een gewicht van bijna 125kg.
Ik sleur dus elke dag minstens 50kg te veel mee. Ik zit momenteel in een hele goede relatie, met een hele lieve vriend die me in alles steunt. We hebben samen besloten dat ik deze keer voor een operatie ga.

Ik heb ondertussen al een consultatie gehad bij een arts voor een gastric bypass.
5 juni heb ik alle vooronderzoeken. Ik kijk zo uit naar de operatie.
Ik voel me niet meer gezond, en ik heb vooral bang dat ik later niet eens kan voetballen, fietsen, zwemmen met mijn zoontje.
Ik ben er deze keer echt klaar voor om een gezond gewicht te hebben en te behouden!
Ik kijk echt uit naar de operatie, om terug wat kilootjes te verliezen!

Advertenties